شايد از جنس دستان تو باشد وقتي كه سرد و مغرور

                                      در ابديت شبانه ات آرام گرفتي

                                                   و ابديت

                          شايد همان اندوه ترك خورده ي تكرار تو باشد               

                        آي  مغموم مرد پر غرور دريغا گوي غروب و غربتم

                             صدايت فرياد باران خورده ي ديروز من است  

                             و هميشه ي شيرين و غمگين بودن امروزم

                    آنگاه كه لالاي شبانه ي تو فرداي همواره ي من باشد

                                                                                                                     (شاملو)

 گفتن بهتره یا نگفتن...../ تا حالا اینقدر تو تنهایی غرق نشده بودم نمی دونم وقتی

 که به کافینت میام وسری به دوست خوبم (وبلاگ)میزنم چی به اون بگم .

بکم مثل اون روزهای اول شدم که متولد شدی .یادته با نوشتن مطلبهای کوچک از 

این ور اون ور من رو از تنهایی درمی آوردی واحساس تنهایی نمی کردم .

بانوشتن مطالبم ،خوشحال وغمگین میشدی ولی تحمل می کردی.

هنوز زمزمه هات تو گوشمه که یه روز مشم بهترین وبلاگ و تو خوشحال میشی.

وثابت میشه که تنها نیستی خیلی ها هستن که با تو اند وتو رو تنها نمی ذارند.

اون روز اولی که شروع کردم تا امروز که چهلمین پست وبلاگ رو می نویسم .

باز هم از توی کافینت مثل تمام پست های قبلی .اون اولا که نوشتم خبری از

نظرات نبود.مثل هر کسی که شروع کرده بود.ولی نا امید نشدم وادامه دادم

 وبه اینجا رسیدم .و نمی دونم که تونسم به مقصودم برسم یا نه، وحالا به تو(وبلاگ)

خودم وهمه ی دوستان خوبی که به من وتو تنها نگذاشتن قول میدم تاجایی که توان

دارم ادامه بدم وبه اوج برسیم .....

                                                                                             به یاری خدا

حالم گرفته شده به خاطر اینکه دوست خوبم میلاد به سربازی رفت 

دوشنبه ۱۹ شهریور بود که به نیروی زمینی سپاه دزفول اعزام شد

و باید اعتراف کنم که خیلی تنها شدم و سر در کم  چون بیشتر وقتم رو با اون بودم و یه جوری به

 هم عادت کرده بودم 

 و از همین جا برای اون آرزوی سلامتی می کنم وامید دارم که هرچه زودتر برکرده

هیچ بارانی نمی بارد مگر صفا دهد

  هیچ گلی جوانه نمی زند مگر هدیه شود

 هیچ خاطره ای زنده نمی ماند مگر شیرین باشد

 هیچ لبخندی نیست مگر شادی بیاورد

 وهیچ بهاری نمی آید مگر سال دیگری در پیش باشد

 پس بگذار باران شوق بر زندگی ات ببارد تا روحت صفا را صفا دهد

گل های عشق در دلت جوانه زنند تا آن را به دیگران هدیه کنی ،خاطرات قشنگ باشدتا همواره به

 یادشان بیاوری ،لبخندبر لبانت نقش ببندند تا شادی بیفشانی و بهار بیاید تا بدانی باز هم فرصت بودن

هست.

                                                                                               (ستاره جلالی)

                                آن فصل را ،آن کتاب را خواندم

وهرگز آن را این چنین عمیق که امروز می فهمم ،نفهمیدم تنها دانستم سخن از معنای عظیمی است که اندیشیدن به آن نفس را سنگین می کند

و بودن را سخت ! سکوت می کردم و تو سکوتم را ترجمه می کردی .

روز ها می گذشت و من همچنان آن دانه سرخ را در کتابخانه ام میان کتاب ها،پنهان کرده بودم وتنها زمانی که به سراغ کتابهایم می رفتم ،نگاهی به آن می انداختم و برای لحظاتی روحم دگرگون می شد

گاه تمام روز سعی می کردم فراموشش کنم وتمام شب نگاهش می کردم و بر ،تردید هایم می گریستم

بسیاری از ما این گونه ایم .درونی پر ،حضور تهی ،دلی عاشق ونهان ، عقلی خود پرست وآشکار !

هیچ وقت خودمان ،خود را تعریف نمی کنیم ،عادت کرده ایم که شناختمان از خویشتن مجموعه ای از نظرات وقضاوت های دیگران باشد.

واز این رو ست که همیشه هراسان از نگاه دیگران وصداقت درونی مان .

نقابی ساخته ایم ،نقابی که بیش از چهره ی حقیقی مان باورش کردیم .تمام عمرمان را صرف نگهداری

و زیبا کردن  این نقاب می کنیم و خود آرام آرام پشت آن پیر تر ،خود فراموش تر وتنها تر می شویم

میلاد گل نرگس (عج) مبارکباد

اللّهُمَّ كُنْ لِوَلِيِّكَ الْحُجَّةِ بْنِ الْحَسَنِ صَلَواتُكَ عَلَيْهِ وَ عَلى آبائِهِ فِي هذِهِ السّاعَةِ وَ

في كُلِّ ساعَة وَلِيَّاً وَحافِظاً وَقائِداً وَناصِراً وَدَليلاً وَعَيْناً حَتّى تُسْكِنَهُ اَرْضَكَ طَوْعاً وَتُمَتِّعَهُ

فِيها طَويلاً.

 در دور دست
قویی پریده بی گاه از خواب
شوید غبار نیل ز بال و پر سپید
لبهای جویبار
لبریز موج زمزمه در بستر سپید
در هم دویده سایه و روشن
لغزان میان خرمن دوده
شبتاب می فروزد در آذر سپید
همپای رقص نازک نی زار
مرداب می گشاید چشم تر سپید
خطی ز نور روی سیاهی است
گویی بر آبنوس درخشد زر سپید
دیوار سایه ها شده ویران
دست نگاه درافق دور
کاخی بلند ساخته با مرمر سپید 

 بعد از چند روز اومدم که بکم یه فرصت کوتاه می خوام از شما ....چون برام کار مهمی پیش اومده ونمی تونم در خدمت شما دوستان خوبم باشم ....مجبورم چند روزی از شما دوستان خوبم و وبلاگم دور باشم ....وبعد با انرژی هر چه تمام تردر خدمت شما دوست های خوبم خواهم بود و جا داره دوباره از ..

پرستوخانوم(فنچ کوچولو)..ایداجان... دنیا دیکه مثل تونداره..قلم امروز...مهناز گل..evenfa آقا مهدی:اقا مهرداد: مريم خانوم مهشیدعزیزروزبه گرافیک صفاییه عزیز مرا بنواز۳کانس اقامصطفی ستاره عزیز صنوبرگلاقامحسنمحمد رضاجانسیمین:عریز دختر پاييزبنیامین محمدی باحال اقافرشاد نیلوفر عزیز مهرسان عزیز  melodyjassi معصومه عزیز نازیلا خانوم والا حضرت امین تنها ترین تنها انتظار وحبیب عزیزوهمه عزیزانی که یاری کردند ......